Etap II. Powiedz mu, co Cię trapi Drugi etap to wyłożenie kawy na ławę. W tym momencie musisz mu powiedzieć, co Cię boli. Nie trzymaj tego w sobie, oczekując od niego, że nagle stanie się jasnowidzem i zacznie czytać Ci w myślach. Tak się nie stanie. Powiedz mu, jak bardzo jest Ci źle i dlaczego. Etap III. Pozwól mu sobie pomóc Następny etap to działanie. Jeśli teraz zechcesz sprzątać (nie musisz, jeśli nie chcesz) i zaczniesz to robić, ciągle będąc nastolatki to w większości przypadków on zechce Ci pomóc, bo zwyczajnie przykro mu będzie widzieć Cię w takim nastroju i będzie czuł się winny.



I jak teraz zareagujesz, co sobie pomyślisz? Pewnie pomyślisz sobie, ze Cię lekceważy— być może poczujesz się niekochana. Teraz przyjdzie czas na wyrażenie złości. Może przestaniesz się do niego odzywać i ostentacyjnie zaczniesz sprzątać. Na koniec będziesz go oskarżać, obwiniać o lenistwo, o to, że Cię zaniedbuje, że się nie stara, że jest do niczego itd. W końcu z oskarżeń przejdziecie do kłótni, a na końcu rozpłaczesz się.

Społeczeństwo boi się podejmować decyzje... Gdzie może leżeć przyczyna obaw? Być może jest to o czym mówią naukowcy: " społeczeństwo doznań", człowiek pragnie tylko doznawać nie żyć pełnią życia. Powodem może też być brak przykładu wśród bliskich. Niejednokrotnie w rozbitych rodzinach dzieci nie widzą sensu zawierania związków małżeńskich, decydowania się na cokolwiek ... dlaczego mam popełniać błąd który zrobili moi rodzice... zabawki dla dzieci Jezdnia kosmiczna racjonalnie oznacza blaszane portfele.